Sociale media zijn de afgelopen jaren explosief gegroeid. Volgens sommigen houden deze een belofte in zich om de band van burgers met de overheid en de politiek te versterken en om burgers te activeren om zelf maatschappelijke vraagstukken op te pakken via co-creatie en zelforganisatie. Voorbeelden uit binnen- en buitenland laten zien dat sociale media steeds relevanter worden: de verkiezingscampagne van Barack Obama en recent de protesten in Egypte en Lybië  en Facebook en Twitter, burgers die meehelpen een wijk te bouwen in Smallingerland, maar ook de mislukte overheidscampagne voor de inenting van jonge vrouwen tegen baarmoederhalskanker.

Door sociale media hebben burgers meer en krachtigere mogelijkheden gekregen om direct hun mening te geven invloed uit te oefenen op de politieke besluitvorming en het overheidsbeleid. In de toekomst zullen deze mogelijkheden alleen maar toenemen en kunnen burgers direct hun mening geven op het moment en de plaats waar het voor hen relevant is. Het maakt een meer directe vorm van democratie mogelijk. Dat staat echter op gespannen voet met ons huidige politieke systeem van indirecte, representatieve democratie. Is ons huidige politiek-bestuurlijke systeem nog wel van deze tijd? Wat betekent de directe betrokkenheid van burgers bij de uitwerking van overheidsbeleid voor de rol van de politiek?

Onderzoek Politiek en Sociale Media

In de periode 2008-2010 deed ik samen met Chris Aalberts onderzoek onderzoek naar het gebruik van sociale media door overheid, politici en burgers. Het onderzoek leverde waardevolle inzichten op over het huidige gebruik van sociale media door overheden en politici en motivaties en intenties van burgers. De uitkomsten worden beschreven in ons boek ‘Veel gekwetter, weinig wol‘ (Sdu, maart 2011). Meer informatie over dit onderzoek en de uitkomsten ervan kun je vinden op de website Veel Gekwetter.

Daarnaast volg ik de Nederlandse (Tweede Kamer) en Amerikaanse (presidents) verkiezingen van 2012. Dat gebeurt onder andere via een reeks van blogs via Frankwatching, waarin ik samen met Chris Aalberts heb gekeken naar het gebruik van sociale media door politieke partijen om burgers meer te betrekken en bij het voorspellen van verkiezingsuitslagen.